-Wilt u deelnemen aan de gebruikers Enquête? Klik hier: Vragen-

Samuel van Houten

Uit OmoPedia
Ga naar: navigatie, zoeken

Beschrijving

  • Als je rond 1870 geleefd zou hebben, had je nu in een fabriek gewerkt. In een aardewerkfabriek in Maastricht werkten toen 103 kinderen van 12 jaar en jonger. Nee, niet van 9 tot 5 uur, maar van ’s morgens vijf uur tot acht uur ’s avonds, met enkele onderbrekingen. Dat was de tijd dat er steeds meer fabrieken werden geopend en daar moest winst gemaakt worden. Kinderarbeid was dus zeer gewenst, want kinderen zijn goedkope arbeidskrachten.
  • Trouwens alle arbeiders werkten tegen een hongerloon onder afschuwelijke omstandigheden in vieze werkplaatsen, die ze fabrieken noemden.
  • Wees maar blij dat je niet ’s morgens vroeg in kapotte schoenen en gescheurde, vieze kleren naar de fabriek hoeft te sloffen. En als je na 10 of 12 uur werken thuis kwam in dat krot, dichtbij de fabriek waar jullie woonden, moest je je verdiende centjes nog afgeven ook. Veel kinderen stierven dan ook op jonge leeftijd door uitputting en verwaarlozing.
  • In de Tweede Kamer zaten toen volksvertegenwoordigers die gekozen waren door alleen die kiezers die belasting betaalden. Dus namens die arme, uitgebuite arbeiders zat er geen enkele vertegenwoordiger. En toch kwam ene Samuel van Houten op voor de kinderen: kinderarbeid moest beperkt worden. Ook toen al klaagden de beter betaalde mensen: “Waar moet het in onze samenleving naartoe? Waar blijft dan de winst? De ontevredenheid zal toenemen, als je de arbeiders nu gelijk geeft!”

Er is toen een wet ingediend door Van Houten, dat de geschiedenis ingegaan is als Het kinderwetje van Van Houten.

Definitie

In het Kinderwetje van Van Houten (1874) staat:

  • Het is verboden kinderen beneden de 12 jaar in dienst te nemen.
  • Je mag kinderen (volgens artikel 2) niet langer dan zes uur per werkdag en niet tussen acht uur ’s avonds en zes ’s morgens laten werken.
  • Het is verplicht kinderen minstens drie uur per werkdag onderwijs te geven.

Voorbeeld

  • Dit kinderwetje is het begin geweest van de opheffing van de uitbuiting van arbeiders door fabrikanten, maar ook door liefdadigheidsinstellingen.
  • Kinderarbeid wordt tegenwoordig toegepast in ontwikkelingslanden. Veel uit Azië afkomstige textielproducten zijn gemaakt, vervaardigd door kinderen. Zo blijft het jurkje of broekje lekker goedkoop en kun je het uitvoeren naar westerse landen. Of kleine kinderen moeten stenen op maat hakken, waarmee wij in Europa onze pleinen bedekken. Zo kent India waarschijnlijk 10.000.000 kindslaven. In gezinnen met veel kinderen wordt zo net genoeg verdiend om van te kunnen leven.

Tekstverband

Dit probleem kwam in alle landen met veel industrie voor. Daartegen hebben vooral Karl Marx en zijn vriend Friedrich Engels, ook een fabrikant, zich verzet. Zij vinden dat de fabrieken en werktuigen, de productiemiddelen eigendom van de arbeiders moeten zijn en de opbrengsten dus ook.